Rubriek Anna Kormelis

De alopecia-pati├źntenreis van Anna

Anna Kornelis vertelt in deze korte film over haar alopecia en waarom onderzoek naar de oorzaak van dit haarverlies volgens haar zo belangrijk is.

Deze film is tot stand gekomen met vouchersubsidie van het fonds PGO. In samenwerking met o.a. de Alopecia Vereniging en Huidpatiënten Nederland, binnen het voucherproject ‘Samen werken – Samen doen’.


Rubriek van Anna Cornelis

Anna Kornelis is 21 jaar en heeft vanaf haar 12e alopecia areata. Sinds haar 15e draagt Anna een haarwerk. In de vaste collumn in het Alopecia Magazine schrijft Anna over alles wat haar bezig houdt m.b.t. haar alopecia.anna-kornelis

 

December 2017

Goede voornemens

Het is de laatste dag van 2017 en ik staar naar mijn spiegelbeeld. Onbewust is dat een soort ochtendritueel geworden: even kijken hoe het ervoor staat voor ik mijn pruik over mijn glimmende schedel schuif. Veel is er niet te zien, maar toch kan ik het niet laten om even te kijken, even te voelen, even te hopen.

Op deze laatste dag van het jaar sta ik er wat langer bij stil. Ik denk terug aan de 364 dagen die achter me liggen. Ik herinner me het begin van 2017: de kale plekken op mijn hoofdhuid waren bijna helemaal verdwenen. Het haar dat ik al had viel tot over mijn schouders, en het haar dat terug groeide piekte daar in korte plukjes tussenuit, zodat ik er zonder haarstuk uitzag alsof iemand me met een heggenschaar te lijf was gegaan. Maar ik had goede hoop dat die fase snel voorbij zou zijn en dat ik dan misschien voor het eerst sinds vijf jaar geen haarwerk meer nodig zou hebben. Halverwege het jaar was de teleurstelling extra groot toen ik mijn lange haren ineens overal tegenkwam, behalve waar ze hoorden: ik werd wakker met plukken haar op mijn kussen, mijn borstel hoefde ik er maar één keer doorheen te halen en hij zat al helemaal vol, ze verstopten het doucheputje, ze kleefden aan mijn kleren, en de vloer van mijn kamer kon ik elke dag stofzuigen. Ik besefte pas hoeveel haren een mens op haar hoofd heeft toen ik ze op deze manier begon te verliezen. Mijn moeder had het in de gaten en drong erop aan een afspraak bij mijn haarwerker te maken, maar daar wilde ik niets van weten. Een paar dagen later hadden de klemmetjes op mijn haarstuk niet meer genoeg grip en moest ik haar toch maar gelijk geven.

Ik was in paniek. Ik was het gewend dat ik een aantal kale plekken op mijn hoofd had, die uiteindelijk altijd weer dichtgroeiden en goed te verbergen waren met een haarstukje. Dat was moeilijk geweest, maar ik had ermee leren leven en met mijn pruik was ik een blij mens. Maar dit was anders. De hoopvolle illusie dat ik vroeg of laat weer een hoofd vol haar zou hebben verdween als sneeuw voor de zon. Ik bleef achter met een bleek hoofd en een paar trieste sliertjes haar. Wanneer ik mijn reflectie in de spiegel zag vond ik mezelf meer lijken op Gollum van Lord of the Rings dan op het meisje dat ik al twintig jaar kende. Ik begon te roken. Dat maakte me rustig. Maar ik praatte met niemand over hoe ik me voelde, omdat ik niet wilde dat de mensen van wie ik hield zich zorgen om me zouden maken. Het was immers maar haar. Ik kon het best aan. Ik ging naar mijn haarwerker en toen ik daar klaar was kreeg ik een berichtje van mijn moeder. Er stond in dat ze zo trots was op hoe sterk en kalm ik ermee omging, terwijl ik met een peuk in mijn hand door de stad liep en heel erg mijn best moest doen om niet daar, ter plekke, tussen allemaal onbekende mensen, in krokodillentranen uit te barsten.

Een week later kreeg ik een nieuwe pruik. Voor het eerst was het een volledig haarwerk. Ik was bang dat het verstikkend zou zijn, maar het was prachtig. Ik koos de langste uit die ze hadden. Het was langer en donkerder dan mijn eigen haar ooit geweest was. Zeemeerminnenhaar. Het kriebelde in mijn nek en verwarmde mijn hart. Ineens herkende ik het meisje in de spiegel weer. Ze kon weer lachen en ik ook.

Natuurlijk was ik nog steeds verdrietig, dat veranderde niet van het ene op het andere moment. Maar ik praatte erover met mijn beste vriendin en ik huilde uit bij mijn grote zus. En als ik het hebben van kale plekken kan leren accepteren, kan ik ook helemaal kaal zijn leren accepteren.

Goede voornemens heb ik nooit. Bijna niemand kan zich daar een heel jaar aan houden, wat betekent dat ze eigenlijk altijd uitlopen op een teleurstelling. Maar voor 2018 maak ik een uitzondering. In de spiegel kijken is namelijk iets wat ik toch al elke dag doe. Misschien is het daardoor makkelijker vol te houden. Iedere ochtend, wanneer ik mijn kale hoofd in de spiegel bestudeer, zal ik een stap achteruit doen, niet alleen het kale meisje zien, maar ook het meisje met de blauwe ogen, het meisje met de enthousiaste lach, het meisje met de zomersproetjes, en al die andere versies van mij.

Als ik geen zin heb om mijn pruik op te zetten, zal ik hem thuis laten. Als mijn haar niet terug groeit, zal ik misschien wel een tatoeage op mijn hoofdhuid laten zetten. Ik zal van mezelf leren houden. Dat is al moeilijk genoeg als je wel haar hebt, dus hoge eisen zal ik niet stellen. Stapje voor stapje. Glimlach voor glimlach. Gesprek voor gesprek. Kleine overwinning voor kleine overwinning. Niks groots; alleen maar liefde. Jezelf toestaan om zo nu en dan verdrietig te zijn. Jezelf toestaan om zo nu en dan kwetsbaar te zijn. Jezelf toestaan om zo nu en dan lelijk te zijn. Maar vooral jezelf toestaan om aan jezelf te laten weten hoe dapper je bent, hoe uniek je bent, en hoe mooi het leven is.

Nieuwsbrief aanmelden

 

Alopecia Vereniging

Alopecia Vereniging
Titaanwit 41
2718 AV Zoetermeer

M    06 364 85 017
E     info@alopecia-vereniging.nl
W    www.alopecia-vereniging.nl


Voor direct lotgenootcontact:
M    06 364 85 017
(ook in de avond en het weekend)

 
Footer voor mensen met haarverlies
 

Volg ons op Facebook

Voor het weergeven van de Facebook widget dient u de 'overige cookies' te accepteren via uw cookie instellingen.

Heb je nog vragen?

Stel hier je vraag

Volg ons op Instagram

instagram-small-64x64